Događaj koji se odigrao u Trevizu još jedan put evidencira ekstremnu potrebu i šizofreniju u kojoj žive radnici doseljenici.
Ni u prostačkijim momentima istorije industrije se nije desilo da se radnici ostave bez skloništa, pa bilo ono i privremeno i nezdravo. U bogatom i raskošnom Trevizu, kao i na žalost u skoro svim italijanskim gradovima, važi pravilo da se radnici doseljenici moraju snaći pronalazeći sklonište na groznim mestima i što dalje kako se ne bi uznemiravao vidik racista i lenjivaca; onih žena i muškaraca koji ne vide dalje od svog nosa i koji misle da reše probleme našeg društva zabranjujući osobama jednu od najosnovnijih potreba, tj.stan. Ne postoji veće nespokojstvo nego se zateći bez krova nad glavom, tj.osnovne i neophodne stvari za svako ljudsko biće: stana.
U našem radu ovo je konstantan problem svih doseljenika, pa kao odraz i naš. To je problem koji se malo menja u pozitivnom smislu, jer smo u toku ovih 10 godina videli kako je doseljeništvo u Italiji postalo strukturalna činjenica.
Puno se priča, prave se mnogi mali projekti, mnoge akcije udruženja, industrijalaca, crkve i opština; naravno sve su to pozitivne akcije, ali apsolutno neadekvatne za ovaj problem. Ne sagleda se ono što je neophodno: složeni intervent stambenih politika koji se odnosi kako na doseljenike tako i na italijanske državljane.
U Italiji ovaj problem nastavljamo da tretiramo kao jednu hitnost, a ne kao problem sa kojim se moramo suočiti uz pomoć strukturalnog plana intervenata na više frontova koji će se poklopiti sa perverznim mehanizmima koji su se nataložili na stambenom tržištu, kako u javnom tako i u privatnom sektoru, najtežeg u Evropi. U Italiji faktički ne postoje stambene politike ni na centralnom, ni na regionalnom, pa ni na lokalnom nivou.
Između 1945. i 1978.god. društvena izgradnja u Italiji je dotakla 10 posto od tržišta koje se odnosi na iznajmljivanje stanova, u Velikoj Britaniji 63 posto, a u Holandiji 51 posto. Poslednjih godina stambene politike su izabrale i privilegovale kupovinu stanova, toliko da tri četvrtine italijanskog stanovništva danas živi u svojim stanovima. Aktuelno se u Italiji iznajmljuje 20 posto od stambene imovine, javne i privatne, dok je evropski prosek 33,8 posto (podaci Caritas-a).
Za državljane Italije i prisutne strance koji imaju srednja-niska primanja je praktično nemoguće pristupiti privatnom tržištu zbog neverovatno viskokih cena, a doseljenici nemaju ni mogućnost da pristupe javnoj izgradnji zbog mehanizama isključenja koji su predviđeni zakonom.
U opštinama koje su osetljivije na problem i koje nameravaju da urede čak i ovaj sektor se primenjuje “politička” punomoći na frontu stambenih solucija koje su često zadatak pomoćništava Socijalnih Politika, službi za doseljeništvo i socijalnih službi učvrščujući privremene solucije.
Centri za prvo prihvatanje koji se između ostalog vode kako bi postali stabilna solucija ne mogu da predstavljaju rešenje doseljeničkog problema. To je u stvari privremeni lek koji je predviđen samo za jednu vrstu osoba (odrastao doseljenik muškarac) i ne odgovara ovom novom doseljeništvu čija je osnovna crta porodica. To ne znači da se interventi mnogih privatnih sektora u vezi ovog problema ne moraju izvršiti, nego je apsolutno neophodno da oni koji vode gradove imaju programe i coordinate bez napuštanja uloge koje se politika i oni koji je vode moraju prihvatiti na zahtev građana.
Velika je između ostalog odgovornost onih koji su na vlasti u Trevizu i onih koji su naredili ispražnjavanje zgrade koju su zauzeli ne oni koji tajno borave, nego redovni radnici, radnici koji doprinose bogatstvu jednog od najbogatijih gradova u Italiji. Umesto da traže pozitivne solucije, traže se ideološki sukob i suprotstavljanje, još uvek prefinjen termin za slučaj u Trevizu. Oni koji upravljaju ovim gradom nisu u stanju da se suoči sa problemima koje postavlja istorija i jedina stvar koju uspevaju da naprave jeste osrednja propaganda koja potstiče rasnu mržnju prepuštajući same sebi i italijanske državljane pred problemima koje postavlja doseljeništvo.
