Zakon Bosi-Fini je, kao što je poznato, znatno umanjio mogućnost porodičnog spajanja u korist roditelja predviđajući seriju ograničavajućih uslova koji kažu da bi se procedura spajanja sa roditeljima mogla pokrenuti samo:
ako ne postoje druga deca u zemlji porekla koja bi mogla da se staraju o roditeljima
ako roditelji imaju više od 65 godina
ako druga deca nemaju mogućnost da izdržavaju roditelje zato što imaju ozbiljne zdravstvene probleme koji se moraju dokumentovati.
Ova norma je za cilj imala zabranu lančanog porodičnog spajanja, tj.želela je da spreči širenje ove prakse koja se u prošlosti dosta koristila.
Odluka Tribunala Forlija u obzir uzima aktuelnu formulaciju zakona koji je sam po sebi jasan i zabranjuje roditeljima, koji ne ispunjavaju ove uslove, da uđu u Italiju i posete svoju porodicu.
Odluka je u svakom slučaju drugačija: sudija Forlija postavlja problem “…da li su ova ograničenja, uvedena Zakonom Bosi-Fini, u saglasnosti sa osnovnim pravima prepoznatim našim ustavnim uređenjem koje, štiteći porodicu i maloletnike, ne postavlja ograničenja radi poštovanja Prava na porodicu koje bi naravno moglo da bude prepoznato ako se broj članova porodice poveća.”
Drugačije rečeno, Tribunal Forlija iznosi problem o poštovanju porodičnih obaveza u porodici u kojoj su i otac i majka, iz ekonomskih razloga, primorani da rade i za to vreme ostave decu sa bakama ili dekama, kao što to čine i mnoge italijanske porodice.
U društvu u kojem je fenomen porodičnog spajanja ne samo prisutan nego i neizbežan, jer samo tako osobe mogu da održe radni odnos i zagarantuju izdržavanje porodice, se pitamo da li se zabrana radnika koji već borave u regoli da dovedu roditelje – koji bi čuvali unuka dok su roditelji na poslu – poklapa sa osnovnim principima našeg pravnog uređenja koji štiti porodicu i da li se ova normativa poklapa sa principima stabilisanim na međunarodnom nivou koje italijanski zakon mora da ispoštuje.
Posebna pažnja se poklanja Članu 8 evropske Konvencije za zaštitu prava čoveka i osnovnih sloboda koji predviđa poštovati osnovna prava privatnog i porodičnog života, u smislu da zabranjuje mešati se u život porodice i sprečiti tako miran razvoj porodičnih odnosa.
Sa ove tačke gledišta ne možemo da kažemo da Zakon Bosi-Fini nije uveo uslove koji se direktno “mešaju” u porodične odnose, jer je zabranio dekama i bakama da budu deo porodice, tj.da pomognu pri odgajanju dece, što znači da se umešao u porodične odnose.
Konvencija međunarodne Organizacije rada br.143 iz 1975.god., koju poštuje i italijansko pravno uređenje, predviđa olakšavajuću proceduru spajanje sa porodicom u odnosu na radnike doseljenike koji u Italiji borave u regularnim uslovima. Možemo dakle da smatramo da su principi o zaštiti porodice, posebno specifikovani što se radnika doseljenika tiče, deo našeg ustavnog uređenja.
Tribunal Forlija se dakle pita da li se norma Zakona Bosi-Fini poklapa sa principima zaštićenima na ustavnom nivou, iznoseći tako pitanje ustavne legitimnosti pred Ustavni sud.
Proćiće naravno još dosta vremena pre nego što će se Ustavni sud izjasniti u vezi ovog pitanja, a mi ćemo Vas naravno obavestiti o ishodu ovog slučaja.
