Venecija – Posle izbegličkog Kampa “Zelarino”, definitivno je zatvoren i Kamp “San Giuliano”

Službeno obaveštenje su dali gradonačelnik, Paolo Costa, i opštinski pomoćnik za Solijalne Poltike, Giuseppe Caccia, na konferenciji za štampu koja je održana u Cà Farsetti, a na kojoj su učestvovali i odgovorni u Službi Doseljenika, Rosanna Marcato i Maurizio Mauro, i predstavnici Cooperativa “Codess” i “Caracol” koje su pratile projekat.

Nešto više o tome rećiće nam Rosanna Marcato.

“31.marta 2003.god., tako kako je Opština Venecije i programirala, definitivno je i službeno zatvoren prihvatni Kamp “S.Giuliano” koji je ugošćavao poslednje porodice romskih izbeglica sa Kosova.

Požar koji se dogodio 14.februara je doprineo da se što pre definiše sistematizovanje preostalih porodica (oko 70 osoba) koje su uprkos postojanju već programiranih solucija morale privremeno da se smeste u bivšu skolu “Gramsci” u Campalto, čekajući na aktiviranje predviđenih solucija.

Tako se završio rad dug 10 godina u toku kojih su se istorijski, politički, pravni i lični događaji svakog protagoniste pomešali stvarajući složenost u davanju solucija integracije koje su trebale da vode računa o važnosti ove populacije i određenom i hrabarom korisćenju izvora.

Ovaj put, koji je ukrstio sve moguće teškoće sagledajući staru i nikad rešenu temu, temu živeti zajedno sa Romima, bilo je moguće težiti ka zajedničkom cilju više javnih i privatnih subjekata: opštine, Cooperative “Cogess” i Cooperative “Caracol” koje su za zajednički cilj imale integraciju ovih osoba u društvo, čineći od njih građane po svim efektima.

Najveća prepreka za integraciju ovih osoba je oduvek bila stambenog karaktera na koju je morao da se usresredi najveći deo izvora. Ali nisu ništa lakši bili ni legalni problemi i birokratski putevi u vezi dobijanja dozvoli za boravak koji su prošli tri zakonodavstva, dva pravna dekreta i tri dodatna odobrenja, koja su se “zagušila”, a koja su godinama čekala na definisanje. I ovo je bio jedan ogroman posao. Isto tako je važan bio i rad u školama i sa školama i društvenim i zdravstevnim službama na teritoriji, sa volontercima.

Posebnost ovog projekta jeste što je obradio plan individulanog otpuštanja za svaku porodicu i što je znao da vrši pritisak, putem dugog rada pregovaranja, na lične izvore zainteresovanih, aktivirajući ih u traženju prvo stabilnih radnih, a zatim i stambenih solucija.

Služba Doseljenika Opštine Venecije je naučila mnogo iz ovog iskustva koje joj je dozvolilo da razvije znanje i metode primenjenih intervenata zatim i u druge projekte prihvatanja u korist izbeglica. Posebno važno iskustvo jeste što smo radili sa jednom motivisanom privatnom službom koja je aktivirala izvore stavljene na raspolaganje.

Isto tako je važan odgovor koji je grad u svojoj kompleksnosti dao ovoj problematici. Dao ga je zahvaljujći mnogim volontercima. Baš je po jednoj volonterki i po njenom političkom i društvenom zalaganju u korist ovih populacija dobio ime projekat zatvaranja kampova, nazvan “Mila”. Projekat je odobrio opštinski odbor u decembru 1999.god. i poveren je Cooperativi “Caracol”, koja je izvršila rad traženja stambene solucije i pratnje pri kupovini i iznjamljivanju, uz krajnji cilj prevazići kampove, predviđajući zatvaranje Kampa “Zelarino” do oktobra 2001.god. i “S.Giuliano” do 31.marta 2003.god.

Oba datuma su ispoštovana. Od 407 osoba koje su bile prisutne na početku projekta 47 porodica je kupilo stan ili ga iznjamilo na privatnom tržištu, 18 porodica je dobilo stan, a 14 porodica je samovoljno odlučilo da se vrati u svoju zemlju. Ali zalaganje ne treba ovde da se zaustavi. Očekuje nas rad praćenja i posmatranja novih konteksta u kojima se nalaze ove porodice. Posebno će biti potrebno podržati brojna nastanjivanja koja se odnose na druge opštinske teritorije koje će morati da primene pomoćne intervente definitivne integracije ujedinjujući prava i obaveze građana.